રાતના બાર વાગ્યા હતા અને સુનિતાની સોળ વર્ષની દીકરી ‘રિયા’ ઘોર ઊંઘમાં હતી. છેલ્લા કેટલાક અઠવાડિયાથી રિયાનું વર્તન ખૂબ જ શંકાસ્પદ બની ગયું હતું—તે દિવસ-રાત પોતાના રૂમમાં પુરાઈ રહેતી અને કોઈને પણ તેના કબાટને અડવા દેતી નહોતી. આજે રિયાના રૂમમાંથી અજીબ દુર્ગંધ અને વાસ આવતાં જ સુનિતાથી રહેવાયું નહીં. ગભરાતા હાથે સુનિતાએ જૂની તિજોરીમાંથી કબાટની ગુપ્ત ચાવી શોધી અને ખૂબ જ હળવેથી રિયાના બંધ કબાટનું તાળું ખોલ્યું.
કબાટનો દરવાજો ખૂલતાં જ અંદરનું દ્રશ્ય જોઈને સુનિતાના હોશ ઊડી ગયા અને પગ નીચેથી જમીન ખસી ગઈ. કબાટમાં કપડાંની પાછળ લોહીથી ખરડાયેલાં વસ્ત્રો, ધારદાર છરીઓ અને શહેરમાંથી ગાયબ થયેલી માસૂમ છોકરીઓના ન્યૂઝ પેપરના કટિંગ્સ ચોંટાડેલા હતા. પણ સૌથી ભયાનક સત્ય તો નીચે પડેલી નાના કાચના જાર હતા—દરેક જારમાં ગાયબ થયેલી છોકરીઓના માનવ દાંત રખાયેલા હતા અને સૌથી છેલ્લી ખાલી બરણી પર લાલ શાહીથી લખેલું હતું: ‘મમ્મી – આજની રાત’.
આ કાળજું કંપાવી દેનારું દ્રશ્ય જોઈને સુનિતા ચીસ પાડવા ગઈ, પણ તેના ગળામાંથી અવાજ જ ન નીકળ્યો. ત્યારે જ પાછળથી કબાટનો દરવાજો ધડાકા સાથે અડધો બંધ થયો અને રૂમમાં રિયાના પગલાંનો અવાજ સંભળાયો. સુનિતાએ ધ્રૂજતી બોચી ફેરવીને જોયું તો રિયા દરવાજે ઊભી હતી. તેના હાથમાં લોહીથી નિતરતી છરી હતી અને ચહેરા પર માસૂમિયતને બદલે એક ભયાનક રાક્ષસી હાસ્ય હતું. સુનિતાએ કરગરતા કહ્યું, “રિયા બેટા… આ બધું શું છે? તું આટલી ક્રૂર કેવી રીતે બની ગઈ?”
રિયાએ ધીમેથી હસીને કહ્યું, “મમ્મી, તું હજુ પણ નથી સમજી? જે અસલી રિયા હતી તેને તો મેં એક મહિના પહેલાં જ મારી નાખી હતી… હું તો એ આત્મા છું જેણે તારી દીકરીનું શરીર ધારણ કર્યું છે!” આટલું બોલીને રિયાએ કબાટનો પાછળનો ગુપ્ત દરવાજો ખોલ્યો, જ્યાં સુનિતાએ પોતાની સગી દીકરીનો સુકાયેલો મૃતદેહ જોયો. સુનિતા કંઈ સમજે કે ભાગી શકે એ પહેલાં જ શૈતાની રિયાએ તેને ધક્કો મારીને એ જ અંધારા ગુપ્ત કબાટમાં ધકેલી દીધી અને બહારથી કાયમ માટે લોક મારી દીધું.